Uitgelicht

woensdag 23 februari 2011
Deze week de voorkeur van:

Lotti Pronk

fotoredacteur Wordt Vervolgd - Amnesty International

freelance fotografie projecten

Kiest voor:

Willem Poelstra

112 Ambulance Amsterdam

Want:

Ongemakkelijk dichtbij is niet alleen de titel van een hoofdstuk uit het fotoboek 112 Ambulance Amsterdam van Willem Poelstra maar tevens een passende ondertitel voor veel van zijn werk. Het Ambulance fotoboek trek je niet zo vaak uit de kast omdat de beelden gegarandeerd zijn blijven hangen in je hoofd en het is nou niet bepaald een gezellig onderwerp voor welk moment dan ook. Soms draaien de fotoâ€™s je maag om. Maar Willem doet meer dan fotograferen op het slagveld. Je wordt als kijker in de verschillende levens getrokken, zowel die van de van het ambulancepersoneel alsmede van de hulpbehoevenden. Mijn god wat kom je dichtbij, hoe krijg je dat voor elkaar? Wat doet dit met de broeders, wat is er in godsnaam gebeurd? is er zoveel eenzaamheid? Wat hard, wat zacht....

Maar Willem is in het bijzonder treffend door zijn mooie combinatie van poÃ«zie en eerlijkheid in het beeld. Zoals deze uitgelicht. Je ziet zijn intensieve manier van werken, klassiek, indringend en gelaagd, mooi in het kader. Niet alleen Ambulance, ook de serie over Harry Wildeman is zoâ€™n document. Willem fotografeert trots en dringt door met kwetsbaarheid. Maar gelukkig portretteert hij zo nu en dan ook een mooi hertje, in kleur.

vrijdag 11 februari 2011
Deze week de voorkeur van:

Sterre Sprengers

beeldredacteur nrc next
Kiest voor:

michael ferron

Like salt in my wound

Want:

Een goede foto is een foto die prikkelt. Wat prikkelend kan zijn is voor iedereen anders, net als de soort prikkel die het oproept. Daardoor blijft een foto hangen in je geheugen en word je gedwongen langer te kijken. Als een foto maar prikkelt, toch? Net als elke film een goed-geacteerde-slechterik nodig heeft, moet er in de fotografie ook goed-gefotografeerde-lelijkheid zijn.

Met deze foto van MichaÃ«l Ferron heb ik een soort haat-liefde opgebouwd. Zo vies als ik het vind en zo graag als ik mijn hoofd weg zou willen draaien, zo graag wil ik er ook naar blijven kijken. Hoe harder ik probeer te ontdekken welk deel van het lichaam dit is, hoe viezer ik het vind worden. De foto toont wat de titel belooft, en door te kijken strooi ik ook zout in mijn wonden. Zoals het fijn is dat jodium prikt omdat je dan zeker weet dat het werkt, zo fijn is het om de gruwel te voelen en jezelf te dwingen om toch te blijven kijken.

vrijdag 21 januari 2011
Deze week de voorkeur van:

Dirk van der Lugt

Creative director BVH Groep

Kiest voor:

Chantal Heijnen

Uit de serie Bronxites, 2010

Want:

Als een foto of serie het predicaat echt en realistisch mee moet krijgen, zie je vaak â€˜trucjesâ€™ toegepast worden. Zwart / wit, bewust slechte lenzen, een grof raster of een onverwachte beeldhoek.

Ik was daarom aangenaam verrast door de prachtige serie Bronxites van Chantal Heijnen. Warm, sfeervol, emotioneel en ontzettend dicht op het onderwerp. Realistisch als Nan Goldin, maar dan ook nog eens goed gefotografeerd. Beelden die vaak ontroeren, maar altijd intrigeren. En die samen een bijzonder beeld geven van een buurt als The Bronx. Dat kan alleen als je als fotograaf het vertrouwen krijgt van mensen, geaccepteerd wordt door je omgeving. En uiteraard oog hebt voor zaken waar anderen aan voorbij gaan. Betrokkenheid is dan niet meer voldoende, je moet liefde hebben voor je onderwerp. En dat spat van de serie af. Een serie waar nog steeds aan gewerkt wordt, begrijp ik.

Ik heb de naam van Chantal in mijn agenda gezet. In de hoop dat we ooit eens samen kunnen werken. Maar tot dat moment hoop ik dat er van dit project snel een boek komt, want hier kan ik naar blijven kijkenâ€¦

dinsdag 14 december 2010
Deze week de voorkeur van:

Sterre Sprengers

beeldredacteur nrc next

Kiest voor:

Lars van den Brink

The Desert, uit de serie 'Echt. Niet nodig.!'

Want:

De maakbare wereld. Alles wat we willen doen in onze vrije tijd, moet een beleving zijn. Het moet voelen als een avontuur, maar tegelijk niet gevaarlijk, goed bereikbaar, voorzien van snackbars en kindvriendelijk. Fotografie biedt de mogelijkheid afstand te nemen tot deze gecreÃ«erde wereld, die heel erg op de werkelijkheid moet lijken, maar vooral niet teveel. Als ik ertussen zou staan, zou ik het waarschijnlijk erg naar mijn zin hebben. Maar als ik zo op een afstand naar dit tafereel kijk, krijg ik de kriebels. In tegenstelling tot de echte wereld is hier niks toevallig.

Deze foto toont niet alleen die maakbare wereld, maar als een hyperrealiteit. Het laat niet alleen zien hoe uitvoerig de werkelijkheid is nagebootst, maar ook het entertainmentgehalte ervan. De route die de bezoekers mogen lopen, zal hen op de meest efficiÃ«nte manier langs alle mooie kodakmomenten leiden. Als ze de route volgen zullen ze niks missen, en straks ook nog een pannenkoek met stroop kunnen eten. Dit is voor velen vrijetijdsbesteding in optima forma.

De foto wringt op een intrigerende manier. Dit is een maakbare wereld, in een maakbare wereld. Lars van den Brink toont een wereld die te perfect is. Al die mensen staan dicht op elkaar, maar ze wanen zich alleen in deze wildernis. Iedereen lijkt gelukkig, maar ik zou er niet dood gevonden willen worden.

zondag 27 juni 2010
Deze week de voorkeur van:

Paul Römer

Beeldredacteur National Geographic Nederland & BelgiÃ«

Kiest voor:

Erik Hijweege

Schiphol Airport

Want:

Op de Olympische Spelen van 2008 in Beijing maakte David Burnett een foto van het Nederlandse dameshockeyteam. Hoewel de sport mij verder niet kan boeien, was het een intrigerende opname omdat de speelsters - heel curieus - iets weg hadden van poppetjes in een maquette. Wat bleek: Burnett had gebruikgemaakt van tilt-shift, waarbij door selectieve scherpstelling een minituurbeeld ontstaat. Burnett heeft deze techniek later ook toegepast in reportages (over Orlando en de overstroming in New Orleans) voor National Geographic.

Erik Hijweege, een fotograaf die altijd graag experimenteert, werkt er nu ook mee voor zijn serie 'Holland'. Zelden heb ik het Nederlandse landschap zo verrassend fris in beeld gebracht zien worden. Deze foto van Schiphol is een sterk voorbeeld. Je verwacht eigenlijk dat straks, na de opname, een jongetje de vliegtuigjes oppakt om er verder mee te spelen. De verkeerstoren staat mooi links van het midden, op de voorgrond, waardoor de toestellen nog kleiner ogen. Om dit vreemde effect te bereiken is het wel noodzaak een hoog standpunt te kiezen, wat Hijweege ook in de gaten heeft - zie ook zijn foto's van de Zuidas in Amsterdam en hunebed D53 bij Havelte. Met zijn tilt-shift-reeks brengt hij de menselijke aanwezigheid in deze wereld, in Holland, terug tot de juiste proporties.

woensdag 21 april 2010
Deze week de voorkeur van:

Edie Peters

Hoofdredacteur PhotoQ

Kiest voor:

Simon Warmer

Hond

Want:

Ik heb niks met honden. Althans weinig, want deze foto vind ik toch erg grappig. Subtiel, simpel. Precies waar fotografie over gaat: beperk je en kom daardoor dichter bij de essentie. In dit geval is dat de trouwe hondenblik.

Maar het is geen gewone trouwe hondenblik. Het is er een met een lach. Dat is de lach van Simon Warmer, de fotograaf die ik ken als een altijd vrolijk gestemde man. Lijkt-ie op zijn hond? Of de hond op hem? Kort haar is een overeenkomst. En die droge humor, maar die is er door Warmer ingelegd. Daar ben je voor als fotograaf, je moet een boodschap overbrengen.

Je hebt fotografen die veel voorwerpen of moeilijke omstandigheden in een beeld slepen. Dat is hier niet gebeurd. Deze foto kan niet simpeler. Als ik hem zie, moet ik lachen. Op een serieus moment betrapte ik me erop dat ik me afvroeg of die halsband nou geshopt was of niet. Stom zeg. Volkomen irrelevant. Ik sloeg mezelf voor mijn kop. Kijk, en geniet nou toch gewoon!

| 1 | 2 | >